Bloggfęrslur mįnašarins, desember 2013

Aš vera ólęs sér til gagns.

Samkvęmt skżrslu starfshóps į vegum Reykjavķkurborgar um śrręši sem stušla aš auknum nįmsįrangri drengja ķ grunnskólum eru 23,2% 15 įra drengja og um 9% 15 įra stślkna ófęr um aš lesa sér til gagns. 

 

Ķ fréttatilkynningu frį borgarstjórnarflokki Sjįlfstęšisflokksins, sem birtist ķ Morgunblašinu 18.09.2013, segir m.a.: „Ķ dag eru of mörg börn ólęs sér til gagns viš lok grunnskóla."

Žś ert lęs ef žś upplifir og skilur žann bošskap sem texti flytur žér.  Žegar ég lķt į tilvitnaša mįlsgrein sżnist mér žvķ aš ég muni ekki vera lęs.

Ef viš lķtum svo į aš lestrarferliš hefjist viš žaš aš bošskapur sé lagšur ķ texta, žį lķtur fremur śt fyrir aš borgarstjórnarflokkurinn sé ólęs.

Ég get mér žess nefnilega til aš bošskapurinn, sem textinn įtti aš flytja til lesenda, sé sį aš of mörg börn geti ekki lesiš sér til gagns viš lok grunnskóla.

 

Žį segir einnig ķ fréttatilkynningunni: „Sjįlfstęšismenn telja naušsynlegt aš nś žegar verši sett skżr markmiš um aš fękka börnum sem geta ekki lesiš sér til gagns."

Ég er varla lęs į žessa mįlsgrein heldur. Merkingin veltur til og frį lķkt og horfi ég į vasa Rubins, (andlit / vasi).

 

Sé žaš nś hluti af lestrarferlinu aš koma bošskap ķ óbrenglašan texta, žį er žaš vissulega įhyggjuefni hve illa ólęsi getur leikiš hóp hįskólamenntašra fulltrśa almennings ķ valda- og įbyrgšarstöšum.

 

Hvort į aš fękka žeim börnum sem geta ekki lesiš sér til gagns eša bęta lestrarkennslu og lestrarfęrni ķ grunnskólum?

Aš fękka börnum hljómar gasalega en aš bęta lestrarkennsluna, meš žvķ aš taka upp kennsluašferšir sem forša nemendum frį fenjum lesblindunnar, er göfugt markmiš. 

 

Žaš blasir hér viš aš almenn lestrarkennsla skilar alls ekki višunandi įrangri. Žaš er stašfest meš gķfurlegri sérkennslu ķ öllum 10 bekkjum grunnskólans. 

Įlķka fjöldi 23,6 - 30,4 % nemenda eru ķ sérkennslu ķ hverjum įrgangi eša 27,5% allra grunnskólanemenda į landinu. Tępur helmingur žeirra er ķ sérkennslu įn greiningar į žeim vanda, sem sérkennslan beinist aš. Gert er rįš fyrir aš heildarśtgjöld vegna sérkennslu ķ grunnskólum Reykjavķkur muni nema lišlega 1.3 milljöršum króna į žessu įri. Mį žį ętla aš sérkennslan kosti um 2.1 milljarš į landisvķsu. Žrįtt fyrir žennan mikla kostnaš af sérkennslu ķ öllum bekkjum er žaš stašfest aš um fjóršungur žeirra drengja, sem eru aš ljśka nįmi ķ grunnskólum Reykjavķkur, hafa aldrei getaš lesiš sér aš gagni. Viršist žvķ óhętt aš įlykta aš sérkennslan sé ómarkviss og gagnslķtil, žar sem gķfurlegur kostnašur skilar alls óvišunandi įrangri.

 

Žaš viršist sem sagt litlu skipta um įrangur lestrarkennslunnar hvort um almenna bekkjarkennslu eša sérkennslu sé aš ręša. Ef fyrirkomulag og ašstęšur viš kennsluna skipta litlu eša engu, žį er ešlilegt aš setja spurningarmerki viš kennsluašferšina.

Svokölluš hljóšaašferš hefur veriš rįšandi ķ lestrarkennslu sķšustu įratugina hvort sem kennslan fer fram sem bekkjarkennsla eša sérkennsla. Ašferšin gengur śt į žaš aš börnin lęri fyrst stafina, nöfnin žeirra og hljóš. Er žį talaš um aš byggja upp mįlvitund frį minnstu einingum ritmįlsins. 

Hér er tvennt aš.

Ķ fyrsta lagi er žaš ekki rétt aš segja börnum aš allir stafirnir hafi hljóš og lįta žau sķšan hljóša sig ķ gegnum orš. Svo bętum viš um betur meš žvķ aš segja žeim aš sérhljóšarnir segi nafniš sitt sjįlfir en samhljóšarnir geti žaš ekki. Žarna erum viš aš gefa börnunum misvķsandi upplżsingar um sama fyrirbęriš.  Žau skynja og upplifa žaš sanna, žótt žau kunni ekki aš vinna śr žessari reynslu sinni. Flest börn viršast geta leitt žetta rugl hjį sér og lęra bara aš lesa en öšrum veršur žetta um megn og lestrarnįmiš mistekst meira eša minna. Žau eru žį sögš lesblind. Žessi börn eru gjarnan mjög nęm, viškvęm, hugsa ķ myndum og eru mjög skapandi. Eftir lestrarįfalliš eiga žau į hęttu aš verša sögš meš athyglisbrest og jafnvel ofvirk eša vanvirk.

Ķ öšru lagi er žaš hlutverk tungumįls aš flytja merkingu.  Minnsta merkingarbęra eining mįlsins er oršiš, - ekki einstök tįkn eša hljóš. Aš kenna lestur sem rżni ķ tįkn, įn tengsla viš merkingu, leišir oft til žannig tęknifęrni aš börn geta lesiš (hljóšaš) tįknin įn žess aš upplifa merkingu og hafa žį hvorki gagn né gaman af „lestrinum." Eru žau jafnvel sögš vel lęs en lesskilningurinn sagšur lélegur.

Aš lesa er žaš aš upplifa merkingu textans. Sį, sem ekki upplifir žaš sem hann les, er einfaldlega ekki aš lesa- og žį ekki lęs.  Og hafi skólinn gefiš honum lęsisvottorš śt į hljóšun įkvešins fjölda atkvęša į mķnśtu žį er žaš marklaus  vitnisburšur um lestrarfęrni. Sį, sem upplifir ekki merkingu texta, nęr ekki aš „afferma" textann, er einfaldlega ólęs, hefur hvorki įnęgju né gagn af žeirri athöfn sem skólinn kallar lestur.

Žaš er löngu tķmabęrt aš leita nżrra leiša ķ lestrarkennslu. Aš kenna lestur sem athöfn, žar sem oršin kveikja upplifun žeirrar merkingar sem ķ žeim bżr. Žį lęra börnin aš njóta žess aš lesa og feršast um hugarheima.

 


Žaš er ekki sama hvernig róiš er!

Hvaš er aš vera lesblind(ur)?  Hvaš er aš vera meš lesblindu?

 

Žegar börn koma ķ skóla og skipuleg lestrarkennsla er hafin, kemur ķ ljós aš sumum žeirra er ekki lagiš aš nį višunandi įrangri. Verši lķtil bót į nęstu įrin er žvķ slegiš föstu aš nemandinn sé lesblindur – eša meš lesblindu. 

Foreldrum er žį jafnvel sagt aš lesblinda sé mešfędd – nįnast sjśkdómur, ęttgeng og ólęknandi, en meš žjįlfun og notkun hjįlpartękja geti lesblindir žó eignast žolanlegt lķf.

Ég ętla aš fullyrša aš žetta sé rangt. Lesblinda er ekki mešfędd, ekki ęttgeng, ekki įgalli eša sjśkdómur og alls ekki „ólęknandi.“

Tungumįl er manngert verkfęri žróaš til samskipta.  Lokaįfangi mįltökunnar er aš nį valdi į ritun og lestri, skrįningu og aflestri rittįkna talašs mįls.

Žegar börn koma ķ skóla er komiš aš lokaįfanga mįltöku meš formlegri lestrarkennslu og öllum ętluš sömu višfangsefni meš sömu ašferšum. Allir eiga žvķ aš geta nįš sama įrangri į sama tķma, en fljótlega kemur ķ ljós aš uppskeran veršur ęriš misjöfn.

Einhver barnanna eru žegar lęs, önnur taka vel viš, en nokkur eru ekki tilbśin ķ verkefniš. Svo eru žau, sem aldrei verša tilbśin ķ lestrarnįm meš „hefšbundnum“  ašferšum.  Žeim hentar ekki aš lęra aš lesa meš žvķ aš lęra nöfn og hljóš merkingarlausra tįkna,  jafnvel ķ tiltekinni röšun og finna žannig hljóšmyndir orša.  Aš nota hiš óžekkta til aš finna hiš žekkta.  Žau eru altalandi og hafa žróaš talmįl sitt, hljóšmyndir orša, śt frį merkingarmyndum sķnum, sem vökul og nęm skynjun hefur byggt upp ķ huga žeirra. Lķfsgleši žeirra og įhugi į umhverfi sķnu hefur gefiš žeim upplifanir sem žau hafa sķšan lęrt aš hljóšsetja, lokaskref mįltökunnar er sķšan aš skrįsetja.  Meš öšrum oršum, aš lęra aš lesa er žaš aš bęta ritun og žį lestri viš hljóšmyndir merkingarmynda.  Seilast frį hinu žekkta til hins óžekkta og gera žaš einnig žekkt og žrungiš merkingu.

Börn lęra af reynslu og festa ķ minni hvaš sé eftirsóknarvert og hvaš beri aš foršast. Reynsluheimurinn er žekktur og öruggur; aš feršast į kunnum slóšum, kunna skil į eša kannast viš žaš sem fyrir augu ber žroskar sjįlfsmynd og eykur sjįlfstraust. Meš vexti og žroska vķkkar athafnasviš barna, žau leggja inn ķ reynslubankann og fęra varlega śt kvķarnar. Aš leika į heimavelli, takast į viš višfangsefni sem hljóma viš fyrri reynslu og aušga žaš sem fyrir er, žaš er öllum įnęgjuleg og žroskandi reynsla. Aš vera svipt śt af öryggissvęšinu og žvinguš til žįttöku ķ athöfnum aš įkvöršun fulloršinna getur varla gengiš vel upp og ķ verstu tilvikum bakaš börnum óbętanlegt tjón.

Eigi slķk vinnubrögš viš um lestrarkennslu nefnist įrangurinn lesblinda. 

Hefšu žeir, sem stimplašir eru lesblindir, fengiš aš leysa lokaverkefni mįltökunnar į heimavelli, meš sķnu lagi og žegar žeim hentaši, žį hefši verkiš unnist įn vandkvęša.

Žegar varšveitt og nżtanleg reynsla hefur vaxiš aš gildi meš tilkomu hljóšsetningar og barniš er sagt altalandi kemur aš skrįningu talašra orša. Aš kenna lestur meš žvķ aš ganga śt frį reynsluheimi og talmįli og bęta ritun žar viš kalla ég nįttśruašferšina. Žś lęrir talmįl meš žvķ aš lęra hljóšmynd oršsins sem heildar. Hljóšmyndin hefur beina skķrskotun til merkingarmyndar oršsins. Žvķ er ešlilegt aš lęra lestur, (ritun, stafsetningu), meš žvķ aš lęra sjónmynd oršsins sem heild. Žį hefur sjónmyndin einnig skķrskotun til merkingarmyndar. Minnsta merkingarbęra eining texta er oršiš og ętti žvķ aš miša lestrarkennslu viš oršiš sem minnstu einingu.  Nįmsferliš vęri žį žessu lķkt:  Sjónmynd  >  merkingarmynd  >  hljóšmynd.  

Hefšbundin lestrarkennsla fęst gjarnan viš hljóšun einstakra tįkna, bókstafa, ķ sjónmynd orša ķ leit aš hljóšmynd žeirra. Viš slķka lestrarkennslu hefur vinna meš sjónmynd, (ritaš orš), einungis skķrskotun til hljóšmyndar en ekki til merkingarmyndar oršsins. Žvķ fer svo aš žegar börn eru sögš vera oršin lęs er žaš oft įhyggjuefni hve lesskilningur žeirra er lélegur. 

Stafaföndur og leit aš hljóšmynd orša śt frį hljóšsetningu einstakra bókstafa, (jafnvel žó svo flestir žeirra séu hljóšlausir), er žvķ varla lestrarkennsla.

Žessi vinnubrögš geta jafnvel hindraš ešlilegt lestrarnįm sumra barna.

Viš lestur er merkingarmynd flutt frį einu höfši yfir ķ annaš. Texti er flutningatęki reynslu, upplifunar, žekkingar. Ef žś nęrš ekki aš „afferma“ textann žį ertu ķ raun ekki aš lesa, hversu hįtt og snjallt sem „upplestur“ žinn kann aš hljóma. 

Sumir, börn og fulloršnir, hugsa ķ žrķvķšum myndum en gera sér ekki grein fyrir žvķ, ašrir vita af žvķ og margir žeirra halda aš allir hugsi eins og žeir. Flestir hugsa žó ķ oršum og halda lķka aš allir hugsi eins og žeir, - vita ekki aš myndhugsun sé til.

Žeim, sem hugsa ķ myndum, reynist oft erfitt aš lęra aš lesa meš hefšbundnum skólaašferšum. Žeir žurfa aš lęra lestur śt frį merkingu mįlsins, sjónmynd į blaši kveikir ķ huga merkingarmynd oršsins og mun žį hljóšmynd fylgja. Annars eiga žeir į hęttu aš verša sagšir lesblindir.

 


Og svo tekur skólinn viš -

Foreldrum žriggja barna dettur varla ķ hug aš leita til lęknis eša annarra sérfręšinga til aš greina vanda barna sinna og bregšast viš honum meš sérstökum ašgeršum eša lyfjagjöf, žótt žau fari ekki öll aš ganga į sama aldri eša verši altalandi ķ sama mįnuši. Žroskahraši barna er mjög misjafn er hreyfifęrni og mįltöku varšar en hefur varla forspįrgildi um hęfni fullvaxta einstaklings.
Žau fylgja heldur ekki stašlašri uppeldisįętlun žar sem öllum börnum eru ętluš sömu verkefni og sama geta ķ hverri viku eša mįnuši tališ frį fęšingardegi. Af įstśš og umhyggju virša žau žroska og getu hvers og eins barna sinna, dįst aš framförum žeirra og afrekum og hvetja žau til frekari dįša. Žar af leišir aš Siggi litli, sem fór aš ganga 7 mįnaša, bżr viš annars konar atlęti og örvun, į annars konar reynsluheim nęstu sjö mįnušina en įtti Nonni, bróšir hans, sem fór aš ganga 14 mįnaša. Segja mį aš fyrstu 14 mįnušina hafi Nonni einungis įtt lóšrétt sjónhorn į veröldina og žvķ varla haft fyllstu not af ofurmętti sjónarinnar. Viš 14 mįnaša aldur hefur Siggi aftur į móti notiš yfirburša sjónar og myndörvunar hįlfa ęvina žar sem hann öšlašist lįrétt sjónarhorn į veröldina viš 7 mįnaša aldur. Ekki eru žekktar rannsóknir į žvķ, hver įhrif žaš geti haft į žroska żmissa žįtta aš börn fara aš ganga allt frį 7 – 16/18 mįnaša.
Į sķšustu öld töldu lestrarfręšingar aš margir, (og jafnvel flestir), lesblindir ęttu žaš sameiginlegt aš hafa aldrei skrišiš. Var žį lesblindum į öllum aldri bošiš upp į skrišnįmskeiš sem liš ķ lesblindumešferš.
En hvaš gera börn sem ekki skrķša? Annaš af tvennu, žau fara aš ganga,(hlaupa yfir skrišiš), eša žau sitja og aka sér į rassinum. Ķ bįšum tilfellum eru žau komin ķ lóšrétta/upprétta stöšu og hafa žį virkjaš lįrétta sjónarhorniš. Myndręn skynjun, myndvinnsla og myndhugsun er žį komin į allt annaš notkunarstig en hjį žeim, sem ennžį skrķša. Reynsla tengist meira hęgra heilahveli, sjónstöšvum heilans, sem veršur žį virkara en hjį žeim sem ennžį skrķša.
Žaš viršist fara saman aš žeir sem eru žannig fljótir til aš virkja sjónstöšvarnar varšveiti betur žann hęfileika aš upplifa hugsun ķ žrķvķšum myndum. Žeir eru hugmyndarķkir, listręnir og nįlgast oft višfangsefni į frumlegan/óhefšbundinn hįtt. Žeir eru gjarnan athafnasamir, snillingar „ķ höndunum“ og finna lausnir žegar ašrir eru rįšžrota. Drengir una sér oft viš tęknileikföng og sżna jafnan snilli sķna og hugmyndaflug t.d. er žeir föndra meš legokubba.
Hvaš sem lķšur egginu og hęnunni žį viršist žaš fylgjast aš, aš žeir sem eru fljótir upp į endann og hugsa ķ myndum eiga oft aušveldara meš aš beita vinstri hliš lķkamans en almennt gerist. Žeir eru žį örvhentir, sem kallaš er, geta einnig veriš örfęttir og vinstra auga žeirra getur veriš žaš rķkjandi.
Gefum okkur aš Siggi hugsi ķ myndum sé meš rķkjandi vinstri virkni, bęši verklag og sjón, geti veriš fyrirferšarmikill og truflandi og višbrögš hans og uppįtęki öšrum oft į tķšum óskiljanleg.
Nonni er allt öšruvķsi, hann er žęgur, hlżšinn og fyrirsjįanlegur. Hann ašhefst ekkert įn leyfis og kemur sjaldan į óvart. Foreldrar žeirra męta žeim, hvorum um sig, į žeirra eigin forsendum og stušla aš žvķ aš styrkja sjįlfsmynd og efla sjįlfstraust beggja svo sem hvorum hentar. Bręšurnir gegna hvor sķnu hlutverki ķ fjölskyldunni eins og vant er og bįšir mikilvęgir heildinni. Allt mannlegt er žeim sameiginlegt, żmiss konar reynsla og atferli ašskilur žį og einstakir eru žeir sem persónur. Uppeldi foreldra og fjölskyldu snżr fyrst og fremst aš mannlegu ešli, aš žroska og aga sammannlega eiginleika, aš ala upp góšar manneskjur. Farvegur uppeldisins er nįin samskipti sem efla sjįlfsvitund og višurkenna persónuleika hvers og eins.
Svo kemur aš įrinu žegar börnin verša 6 įra og žau byrja ķ skólanum.
Žegar Nonni og Siggi komu ķ skólann var fęšingarįriš einu upplżsingarnar um žį sem skólinn tók miš af žegar žeim voru ętluš nįmsleg višfangsefni. Nęstu tķu įrin tilheyra žeir flęšilķnu skólakerfisins, tolla vonandi į fęribandinu og passa ķ kassana viš śtskipun.
Ķ haust hófu um 4500 börn, f. 2007, skólagöngu. Aš lķfaldri er mögulegur eins įrs aldursmunur ķ įrganginum, eša 20% og ętla mį aš ķ hópnum megi finna allt aš 3ja įra mun ķ almennum žroska – žroskamunurinn fer vaxandi og gęti orši 4 til 5 įr viš 12 – 14 įra aldur.
Ķ stórum drįttum er öllum fęddum į sama įri ętlaš aš lęra žaš sama į sama tķma, meš sama įrangri og fęrast įrlega upp um bekk.
Allir foreldrar hljóta aš sjį aš žetta er algerlega gališ. Meš žessu hįttalagi glötum viš hęfileikafólki, žeim sem žurfa aldrei aš hafa fyrir neinu og lęra ekki aš nįm er vinna. Viš höfnum sértękum hęfileikum, bjóšum žeim ekki ögrandi višfangsefni og ölum į ranghugmyndum um eigin hęfni.
Ķ žetta kerfi er innbyggt einelti. Vanmat, aušmżkingar og ašhlįtur brżtur fólk nišur og hrekur śr nįmi.

Er sérkennsla markviss śrbót eša stjórnlaus sóun?

Sérkennslu er žörf vegna skilgreinanlegs įstands eša ašstęšna nemanda sem valda žvķ aš hann getur ekki mętt almennum kröfum grunnskólans og nżtt sér žį kennslu sem öllum stendur til boša.

Sérkennsla felur ķ sér sérstök nįmsmarkmiš, sem reynt er aš nįlgast meš annars konar nįmsferli og nįmsefni og stefnir aš öšrum žekkingarlegum og getulegum nišurstöšum en gerir almenn kennsla. Sérkennsla er sérstök kennsla, frįbrugšin almennri kennslu um markmiš og leišir, innihald sem įrangur, (nišurstöšu).

 

         Sį skilningur liggur hér aš baki aš almenn kennsla leiši įvallt til almennrar menntunar en aš sérkennsla til öšruvķsi menntunar, sérstakrar menntunar. Ljóst er aš nįmsįrangur nemenda er misjafn, žeir nį misgóšum tökum į almennu nįmsefni, sumir sżna jafnvel alls óvišunandi įrangur. Um slķka nišurstöšu mį aldrei fjalla sem sérkennslu, (sérstaka menntun), eša į žann veg aš nemandinn hafi meš henni komiš sér upp sérkennslužörf, ž.e. žurfi į sérkennslu, (sérstakri kennslu), aš halda til žess aš nį višunandi tökum į almennu nįmsefni.

         Žessi nemandi žarf ekki sérkennslu, hann hefši žurft meiri og betri almenna kennslu en žarfnast nś ašstošar og endurvinnslu, aukakennslu, hjįlpar- eša stušningskennslu.

Ķ grunnskólalögunum nr. 63/1974 var rįšgjafar- og sįlfręšižjónustunni ekki einungis ętlaš aš greina fötlun nemenda svo žeir gętu notiš lögbošinnar sérkennslu, heldur einnig meš greiningarstörfunum, rannsóknum og rįšgjafarstörfum  aš fyrirbyggja og forša žvķ aš ófatlašir nemendur, sem kynnu aš eiga ķ tķmabundnum erfišleikum, vęru sendir ķ sérkennslu, jafnvel til frambśšar.

         Stefnumörkun grunskólalaganna, (nr. 63/1974), ķ sérkennslumįlum var skżr.  Žeir nemendur, sem vegna fötlunar sinnar geta ekki notiš venjulegrar kennslu, eiga rétt til sérstakrar kennslu viš sitt hęfi. Žaš er sérkennsla; önnur markmiš, ólķkt nįmsefni, umgjörš og ašferšir. Af žessu leišir aš sérkennsla er ekki ašferšin til aš tryggja ófötlušum nemendum višunandi įrangur ķ almennu grunnskólanįmi.

Hvaš er žį sérkennslužörf? 

Ķ žrengstu merkingu er įtt viš žaš, aš einhver skilgreinanleg įstęša valdi žvķ aš nemandinn sé ófęr um aš tileinka sér nįmsefni almennrar grunnskólakennslu į višunandi hįtt og sér aš gagni. Sérstök kennsla, sérkennsla, er žeim naušsyn og eina leišin til aš tryggja žeim žann žroska sem er žeim mögulegur. Žį fyrst njóta žeir jafnréttis ķ nįmi aš žeim sé svo mismunaš aš višfangsefni séu viš žeirra hęfi en ekki žau sömu og annarra. Į žann einn hįtt sjį žeir įrangur erfišis sķns, upplifa sigra og öšlast sjįlfstraust. Žessir nemendur žarfnast raunverulega sérkennslu vegna fötlunar sinnar og til aš tryggja lagalegan rétt žeirra til kennslu „ ... ķ sem fyllstu samręmi viš ešli og žarfir nemenda...“ er stušli aš „ ... alhliša žroska, heilbrigši og menntun hvers og eins ...“ veršur aš halda fast viš žessa žröngu skilgreiningu hugtaksins sérkennsla.

En framkvęmdin hefur oršiš önnur. Allt frį nķunda įratugnum er įhrifa grunnskólalaga og višeigandi reglugerša fer aš gęta, hafa stjórnvöld sem og skólar sveigt frį fyrirmęlum grunnskólalaganna nr. 63/1974 einkum er varšar greiningar veršandi sérkennslunemenda.

Er nś svo komiš aš tęp 30% grunnskólanema eru ķ sérkennslu og um helmingur žeirra įn formlegrar greiningar!

Į nķunda įratugnum žótti žaš óhęfa aš ętlast til sérkennslu fyrir 2-3% nemenda jafnvel žótt greiningar į vanda žeirra lęgju fyrir. 

Nś er svo komiš aš fötlušu sérkennslubörnin, 3-4 prósentin, verša kaffęrš af fimm til sexföldum fjölda sķnum af „sérkennslunżbśum,“ sem ekki eru fatlašir, en eiga ķ erfišleikum ķ nįmi, trufla, eru įberandi og žarfnast hjįlpar.  Vandi žessara nemenda er annar en žeirra fötlušu. Samt er žörf žeirra fyrir einhvers konar ašstoš brżn og öflug ašstoš viš slķkar ašstęšur skilar nemandanum gjarnan vel įleišis ķ nįmi og hefur sérkennslan žį ekki sannaš gildi sitt?

Ef góšur fjóršungur nemenda ķ almennu grunnskólanįmi nęr ekki aš lęra žaš sem allir žurfa aš lęra žį er eitthvaš aš. Skólinn bendir į nemandann; žarna er vandinn, žessi žarfnast sérkennslu. Slķk „sérkennsla“ ber jafnan góšan įrangur og meš žvķ aš męta sérkennslužörf nemandans er henni jafnframt eytt!

En er rétt aš ašgreina og stimpla um fjóršung nemenda sem verša fyrir žvķ aš misstķga sig ķ menntavalsinum? Erum viš žį ekki refsa fórnarlambinu?

Hvaš meš aš leita orsakanna og laga mįliš į forsendum nemandans?

Kalli višunandi lausn į nżbreytni ķ skólastarfi žį er žaš vel. 

Viš megum ekki sameinast um žaš aš stefna framtķš saklausra barna ķ hęttu meš žvķ aš stašfesta žörf žeirra fyrir sérkennslu žegar allt sem žau žarfnast er sś almenna kennsla sem samfélagiš hefur lofaš žeim.

 

P.S.  Engin gögn liggja fyrir um heildarkostnaš vegna sérkennslu, rįšuneyti menntamįla hefur nś oršiš lķtil afskipti af framkvęmdinni og sveitarfélög rįša ekki viš aš skilgreina kostnaš viš žennan mįlaflokk sérstaklega! 

Innskrįning

Ath. Vinsamlegast kveikiš į Javascript til aš hefja innskrįningu.

Hafšu samband